و چه نگارین به بهار نگریستم و چه دل نواز یاس را بوییدم به راستی که بوی بهار در آن

روی پنهان کرده. به سبزی و سبزینگی خنده ای نشسته و من با قلب خود این خنده را حس کردم

ولی افسوس که شاید این آخرین تبسم من باشد .

به رسم دیرین نیاکان خود  آنچه را می باید بر سفره ی عید نهادم . تلالو آب در کاسه دل را

نوازش می داد و سرخی سیب مرا یادآور جاودانگی شد.

چه تبسمی از گرمای آتش بر خاست و آینه چه مهربان آن را به من نمایاند . همان آینه با نمایش

کتاب پروردگار معنویت را باز زیباتر از همیشه به من باز گرداند.

وقتی به زیبایی دل می نگرم تبسم مسرت آمیزی بر لبانم می نشیند و من آن را می دانم مگر آنکه

اندوه در دلم خانه گزیده باشد.

اینک عید را با لباس نو و مهربانی شناختم و باز چه مهربان دست مادر بزرگ را بر دستانم

فشردم . گونه هایم روی گونه های مهربانان مرا ندای دوستی و فرار از کینه می دهد.

جاوید باد این سنت زیبا . همیشگی باد زیبایی های نیاکانمان و خدایی باد عطر بهار و زندگی.