و اینک خروس صبحگاهی نغمه سر داد

و چه دلنشین اهل زمین را بهر زندگانی بیدار کرد .

همان مرغان زیبایی که می دانند زندگی چیست.

و لحظه ها را غنیمتی  با حکمت می دانند .

و با نغمه ی ناز آسمان  بهر ثنا طنازی می کنند.

و چه زیبا خورشید طلوع کرد.

گرد زعفرانی خود را بر ما تاباند.

و ما چه غافل بودیم.

ندانستیم.

آفتاب خواست ما را یاد آور انسانیت باشد.

و چه بی ثمر!

و زیباتر از آن  ابر معرکه ای به پا کرد.

و خورشید را چه نا جوانمردانه از ما پنهان کرد.

و ما چه آسوده غافل بودیم.

و از فراق خورشید لرزیدیم.

و باز ندانستیم که چرا می لرزیم.

آنگاه ابر گریان شد از دل سنگی ما .

و خداوند رحمتش را نثار ما کرد .

و ما چه نا مهربان!

آنگاه دانه گندم ، اشک ابر را غنیمت دانست و با او زندگی ساخت .

و ما از بهر همان دانه زیستیم.

و چه غافل!

فصل رنگین باز آمد و ما را در ظاهر خود متحیر ساخت. 

افسوس که نفهمیدیم.

و گل را از ساقه چیدیم.

چه نامهربان!

مگر گناه گل جز ثنای آسمان چه بود ؟

او شکر آفریده های پروردگارش را کرده بود و این گونه آراسته گشته بود.

و ما دریک چشم  بر هم زدن او را از زندگانی دور ساختیم.

و چه خود خواه بودیم.

آن گاه که گل رنگ با خت و چشم فروبست.

هنوز نفهمیده بودیم که چرا این گونه پژ مرده گشت.

وای بر ما که چه نادانیم!

و هیچ گاه هست را نمی یابیم.

و او همواره با ماست .

و افسوس بر جاهلیت و نادانی .