اینجا آینه ی تجلی عشق است . به هر ذره ای از مخلوقات که بنگری به حکمتی نه چندان

آشنا دانا می شوی .

تا به اکنون شنیده ای به غیر از او دست نیاز بر افکنده باشیم ؟

هرگز!

می دانم  آنگاه که بر خاک سجده کردی بر کسی جز او نمی نگریستی .

به هر سو از این چرخه ی زیبا که بنگری بر علمی نایل خواهی آمد که مدت ها دانایان را

در پی خود نا کام برده و تنها بر نیازمندان آشکار است ، پس چه حاجت بر نومیدی می دانی

تا زمانی که او با توست.

اندکی بر آن شب مهتاب بنگر ، همان لحظه که ستارگان بر عاشق خود ، ماه تابان حلقه زده

اند و بهر عشق طنازی می کنند و هوش را از سر مهتاب می ربایند.

اندکی درنگ کن ! این حکمت زیبا تو را به چه چیز وا می دارد ؟

چندان از پروردگار باری تعالی طلب معرفت کن که مبادا تو را با حال خود واگذارد و

همچون مرداب در عالمی که هر مخلوقی از آفرینش بر ثنا و ستایش رب دست نیاز بر افکنده

اند ،تنها در میان سیل جاری واگذارد .