هوا تا ریک بود و نوایی سرد دل را نوازش می داد .

نور مهتاب از پنجره ی محقره ی تاریک مرا یاد آور شگفتی می شد .

ستاره ها به دور مهتاب حلقه زده بودند و به درون محقره ی تاریک من می نگریستند.

شب آرامی بود ، صدای قورباغه ها به من تلنگر تکاپو می زد ، جز صدای طبیعت ،

صدایی از جایی بر نمی خواست .

همه ی آیات آسمان با من سخن می گفتند . صدایی سبز در تاریکی شب مرا طراوت می

بخشید .

هرگز چنین شب شگفتی را نظاره گر نبوده ام.

جنجالی  آسمانی به پا بود . هر از گاهی ابر عاشقانه چهره ی مهتاب را از من می پوشاند ،

گویی او هم قصد بر ثنای آسمان کرده بود.

صدای شعری دیرینه از خاطرات کوچه های کودکی به گوشم می رسید. غرق در حکمت

زمینی و آبی آسمانی بودم .

بی خورشید روزهای کودکی صبح سفید محال است . قلم ، حق خاطرات و زیبایی زندگی

کودکی مر ا ادا نمی کند.

این خاطرات برایم از نوش شیرین تر و از وصف فراترند.

دیگر افسوس لحظات مرده را نخواهم خورد زیرا من در شبی به سر می برم که تمام دنیای

من و خاطرات شیرینم است.

هزاران هزار از این لحظه ها پشت دیگری می روند و کودکی مرا از من دور می کنند.

و افسوس که آن روزها را دیگر هرگز نظاره گر نخواهم بود.