از کنار برگ های خزان گذشتم . نم نم و آرام ،آسوده و خیالی.

صدای باد در آن طلوع صبح در گوشم می پیچید.

باد گذر می کرد و برگ های فروریخته را با خود به این سو و آن سو می برد.

چه زیبا مست باده ی خیال رویا هایم را تقدیم او کردم.

او غبار را با وزش صبحدم از دلم ربود.

ربود تا آنکه جانم آرام گیرد و گام هایم استوارتر شوند.

با پای خود برگ ها را خرد و خردتر می کنم ، به یاد روزهای کودکی و در کوچه پس کوچه

های معرفت.

حال می خواهم خط مطلق منیت را به دست باد سپارم و مانند کودکان کوچه های پر خاطره

در همان گروه بازی دوباره ما شوم.

اگر خیال من بال و پر داشت صبحگاهان با دنیایی خاطره ی زیبا ، با نسیم صبحدم همراه

 می شد و سوار بر برگ های خزان به دورترین نقطه ی رویا سفر می کرد.

گنجشکان از صدای باد هراسان می شوند و  بهر گرما از سوز و سرمای پاییزی بال و پر

می گسترانند.

چه زیبا صدای باد با من سخن می گوید و چه زیبا در گوشم نغمه ی آرامش می خواند.

الهی به حق همه ی لحظات پر برکت زندگیمان آرامش این پاییز را بر ما همچون بارانی از

رحمت عطا کن.