مرا پروا می دهند از بی دلی بی آنکه بدانند بی دلان کیستند !

مرا شوق بیداری می دهند غافل از اینکه خود در غفلت زیسته اند !

مرا نماینگر حیات می دانند بی آنکه بدانند با گردش زمین آنان هم به دور خود چرخیده اند .

و اندوه که چه زود می رویم و افسوس که چه قدمهایمان سست اند.

قدم بر می دارم بهر نور، بهر فانوس ، بهرزیبایی و چه با شکوه است راه گذرم!

چه تبسمی بر لبانم لانه کرده و چه ناله ای در این لانه روی پنهان کرده!

صادقانه با دل خود سخن می گویم زیرا که تنها من و او معنای صداقت را می فهمیم.

عاشقانه با معشوقه ام هم آغوش می شوم زیرا بزرگی تنها معبود مرا می باید .

و چه دل نواز باران بر پنجره می کوبد و صدایم می کند، من اینجا هستم!

به انتظار تو ای برکت موهوم ! ای نوازنده ی صدای طبیعت من در کنار تو هستم.

به رقص برگ بیدارم او می رقصد و مرا با وزش خود به دورترین کرانه ها می برد.

و چقدر فاصله ها ناپیدایند پس چه زیبا صدایمان در کرانه ها پرسه می زنند ! پرسه می زنند و ما

را به خیال با زمزمه ی هستی غرق در خویشتن می کنند پس چه سعادتمندیم حال که با رقص

برگ به زمزمه ی معبودمان نشسته ایم!